" बेटी पढाओ बेटी बचाओ" वगैरे तेव्हा ते विचार करीत होते की नाही माहित नाही पण तिच्या नावानी बँकेत त्यांनी अकाउंट उघडून दिला होता आणि तिला ते अगदी शाळेत असल्यापासून operate करायला सांगत. शिक्षण हा एकच उन्नतीचा मार्ग आहे हे तिला खूप आधी कळून चुकलं होतं. त्यामुळे मैत्रिणींपेक्षा कमी कपडे असले तरी तिला त्याचं काही वाटत नसे. पण जेव्हा तिने न मागता तिला कॉलेजला जायला दुचाकी घेतली तेव्हा कोण आनंद झाला तिला.

कुठलंही बक्षीस घेऊन घरी गेलं की आई किती लोकांना सांगायची पण बाबांनी कधी तिच्यासमोर कौतुक केल्याचं तिला आठवत नाही. कधी मनासारखं नाही घडलं तर “ जाने दो आगे बढो ” एवढंच म्हणायचे. "अपना time आयेगा" हा त्यातला छुपा संदेश. तर " ऐसी जगह बैठं के कोई ना काही उठ" हा आईचा संदेश.

देवाची पूजा वगैरे करायचे. जप करायचे पण ” अध्यात्मात सजगता हवी “ असंही सांगायचे. आयुष्यात ” एक तरी ओवी अनुभवावी,जगावी “ असं म्हणायचे. व्यक्त होण्यासाठी नेहमी शब्दांची गरज असते हे म्हणणं खोटं ठरवून आपलं म्हणणं समोरच्यापर्यंत पोहोचवण्याचं कसबही त्यांना चांगला साधलं होतं. मुग्धा बडबडी. समोरच्याला कंटाळा येईपर्यंत बडबड करायची. " थोडे विचार स्वतःजवळही ठेव सगळ्यांना ते सांगायची गरज नाही" असं ते सांगायचे.

मुग्धा मोठी होत गेली. बाबांसारखीच शिक्षकी पेशात आली. क्लास वर जाताना आपल्या भात्यातले बाण नेहमी परजलेले असावेत. एक तास शिकवण्यासाठी किमान चार तासांची तयारी हवी हे " बाबा" वचन तिने कायम ध्यानात ठेवलं . आयुष्यात व्यक्ती पेक्षा ध्येय मोठं हे तिने मान्य केलं तरी " थोडं तरी बाबांसारखं होता आलं तर छान होईल" असं तिला वाटायचं.

आणखी जरा मोठी झाल्यावर मुग्धा संसारात रमली. मनीच्या विश्वात स्वतःला शोधायला लागली. मनी तिच्यापेक्षा बरीच वेगळी असली तरी थोडी तिच्यासारखी पण होती. तिला वाटायचं कि मनीला वाटत असेल का आपल्यासारखं व्हायला? इथली वर्तुळं एकमेकांना छेदतात की वेगळी वर्तुळं तयार होत जातात? वर्तुळच व्हायला पाहिजेत पण. समांतर रेषा नको तयार व्हायला.

ती विचार करायला लागली.. मनीचे बाबाही मनीबरोबर खूप भटकतात. तिचे हट्ट पुरवतात. मनी विचारांनी स्वतंत्र व्हावी म्हणून प्रयत्न करतात. तिची सगळी बडबड ऐकतात. तिच्याशी लहान होऊन खेळतात. सगळ्या जगापासून तिला प्रोटेक्ट करतात. तिच्या मनासारखं नाही घडलं तर "आगे बढो" म्हणतात. तिच्या लहान सहान गोष्टीचं कौतुक करतात.