सगळी पथ्य पळून सुद्धा यशाची वाट नेमकी कुठली याबाबत संभ्रम. जगाची व्यवहार्य बाजू आणि कलेची निष्ठेची बाजू सांभाळताना होणारी तगमग. नुकताच "The Disciple " पहिला आणि त्या निमित्तानी जाणवलेल्या या काही गोष्टी.

सकाळी चहाचा कप हातात घेऊन ती गॅलरीत आली. तिचा प्राणापेक्षाही प्रिय असा virtual मित्र बरोबर होताच. पहिले WA बघणं अत्यंत गरजेचं आहे ."कराग्रे वसते.."..विसरायलाच झालंय. रोज न चुकता "गुड मॉर्निंग " चे संदेश पाठवणाऱ्यांबद्दल तिच्या मनात अपार माया दाटून आली. तिनेही अगदी नकळत "गुड मॉर्निंग " केलंच. खरं तर बाहेत नुकतं उजाडत होतं.

एक प्रेमळ मुलगी, बहीण. विश्वासू मैत्रीण. मेहनती working woman. कधी कडक तर कधी हळवी . घराला बांधून ठेवणारी गृहिणी. स्वतःबद्दल जागरूक असणारी अशी हि स्त्री, मुलगी, आई, आणि स्वयंसिध्दा .

त्याच्या मनात गाण्यातून काय अपेक्षित आहे हे पक्कं असायचं. आणि तसं घडलं नाही तर " ही माझी चाल आहे हे कोणाला सांगू नकोस " अशी धमकीवजा सल्ला असायचा. पण त्याला हवं असलेलं सही सही आलं तर चेहरा छान फुलून येणार. आणि एकदम ब्रम्हानंदी टाळी लागणार. " तुला आणि मला जे म्हणायचं आहे ते हेच " अशी दिलखुलास दाद पण देणार.

वयाच्या ७५ व्य वर्षी नवीन जोमाने पूर्णपणे नवीन कन्सेप्ट घेऊन दिवस रात्र मेहनत करणारी तरुणी म्हणजे माझ्या सासूबाई आशा माटेगांवकर. प्रचंड उत्साह, भरपूर मेहनत घ्यायची तयारी, कुठलंही काम अतिशय कलात्मकतेनं करून नेटानं तडीस नेण्याची हातोटी. जितकं त्यांना objectively बघितलं तितकं नवीन शिकायला मिळतं त्यांच्याकडून.