whatsapp मुळे माणसं एका virtual वर्ल्ड मध्ये विसावली म्हणतानाच प्रत्यक्षात असणारी संवादाची भूक पण भागवायला लागलीत. लहानपणी सतत एकत्र असणाऱ्या मैत्रिणींचा एक ग्रुप तयार झाला आणि प्रत्येकीच्या आठवणींचे कप्पे पटापट उघडले. प्रत्येकीला धरमपेठच्या गल्ल्या दिसायला लागल्या . सुपेकरांकडे घातलेला धिंगाणा आठवायला लागला. होळीचं टाकं, गच्चीतले कार्यक्रम, शारदोत्सव, लहानपणीचे नाच , नाटकं, एकत्र बघितलेले रस्त्यावरचे pictures, TV आणि त्यावरचे प्रोग्रॅम्स ...लक्ष्मी नारायण मंदीर.. किती लडी उलगडायला लागल्या. नुसती धमाल.

जसे आपण घराबाहेर पडतो तसे अनेक चेहरे दिसायला लागतात. ओळखीचे कमी अनोळखीच जास्त. ना नात्याचे आणि गोत्याचे. मला ना अशी वलयं दिसायला लागतात एकेका भोवती.

आपण इतके जाड कातडीचे झालो आहोत का? सारखा प्रश्न मनात येतो कि जगातल्या सगळ्यात मोठ्या लोकशाही देशात ... जिथे न्याय व्यवस्था सगळ्यात श्रेष्ठ मानायला हवी.. त्यावरच कुणाचा विश्वास नाही... का ठेवावा आम्ही न्याय व्यवस्थेवर विश्वास?

live life as it comes to you असं म्हणतात पण ध्येय गाठण्याचा संघर्ष ही असावा म्हणतात ..कसे करावे बरं ? ध्येय नसेल तर रोजच्या सूर्याला काय सांगणार किंवा येणाऱ्या दिवसाला तोंड दिल्याशिवाय उद्या कसा उगवणार?

आपण आपल्या मनाशी कितीदा बोलतो? इतरांशी अनेक विषयांवर अखंड बोलत असणारे आपण स्वतःशी सुसंवाद करतो का? इतरांशी वाद घालणारे आपण मनाशी भांडतो का?