पावसाबद्दल लोकांच्या फारच रोमँटिक कल्पना असतात. काव्य स्फुरत म्हणे पाऊस बघून. पण जेव्हा " मौसम मस्ताना..आज्जीबातच गरज नसताना " अशी अवस्था असते तेव्हा सगळे आपली प्रतिभा बासनात बांधून आज नेमका रिक्षा -बसने घरी जायचा कि बोटीने याचा विचार करतात.

नवीन पिढी खूप fast आहे हे मान्य करावंच लागेल. नवीन गोष्टी ते भराभर शिकतात. त्या apply करतात. वेळ साजरी करतात . गेल्या २-३ वर्षांपासून मी माझ्या college च्या students activities मध्ये लक्ष घालतेय. त्यात एखाद्या टीम साठी त्यांचा selection करणं, त्यांच्याकडून वेगवेगळ्या प्रकारचे उपक्रम चालवणं , गेस्ट lectures arrange करणं, त्यासाठीची तयारी करवून घेणं हे आलं . यात मी बऱ्याच गोष्टी शिकले. बरीच निरीक्षणं केलीत.

लहानपणापासून मला अभ्यास करायला आवडायचं. पहिल्या ३नात नंबर असायचा. ७ वीत असताना काय भूत शिरलं माहित नाही, अभ्यासाचा कंटाळा यायचा. त्याचा परिणाम म्हणून माझा ४था नंबर आला. खूप वाईट वाटलं. आपलं यश कधी गृहीत धरू नये.

दहावीत असताना एक निबंध लिहायला सांगितलं होतं ." देव-सत्य कि भास?" दहावीच्या मानाने विषय जडच होता.पण मी लिहिल्याचं आठवतंय . नक्की काय लिहिलं ते आठवत नाहीये पण तेव्हाही विश्वास आणि श्रद्धा या बाबतीती थोडे विचार पक्के झाले होते कदाचित.

काल चतुरंग मध्ये डॉ. कमलाबाई भागवत-सोहोनीन्बद्दल वाचलं. प्रचंड अभिमान वाटला. अत्यंत प्रभावशाली आणि प्रेरणादायी जीवन. कमलाबाई या Lady Scientist होत्या. "जीव-रसायनशास्त्र" हा त्यांचा अभ्यासाचा विषय.

स्वातंत्र्य मिळून साठ वर्ष उलटून गेलीत . पण अजूनही महिलांना आपल्या हक्कांसाठी झगडावं लागतंय. जे हक्क समाजाने पुरुषाला सहज दिलेत ते स्त्रीला देण्यासाठी अजून मानसिकता तयार होत नाही हे मोठं दुर्दैव आहे आपलं. पण या विषयाला अनेक कंगोरे आहेत.

मनाची शांतता राखणं महत्वाचं. मन शांत, composed असलं की बाहेरच्या गोंगाटाचा त्यावर परिणाम होत नाही . पण मन ही एक फार मोठी आणि गहन गुहा आहे. एखाद्याचे मनोव्यापार ब्रह्मदेवालाही कळणार नाहीत. त्यामुळे "मी त्याला ओळखतो" असा आपण जेव्हा म्हणतो तेव्हा ते काही खरं नसतं.