लहानपणी प्रचंड दारिद्र्यामुळे पीठ आणि पाण्याच्या मिश्रणाला दूध म्हणून पिणारा अश्वत्थामा. पित्याच्या महत्वाकांक्षेचा बळी असणारा अश्वत्थामा. महाभारतात कौरवांचे नेतृत्व करून दैदिप्यमान यश मिळवणारा अश्वत्थामा. अत्यंत मेधावी आणि पराक्रमी असा अश्वत्थामा. अमरत्वाचे भाग्य (?) लाभलेला अश्वत्थामा.

व्यासांनी सगळी पात्रं लिहिताना त्याच्या पूर्व जन्मीच्या काही उपकथा जोडल्या आहेत. प्रत्येकाचं वागणं हे त्याच्या पूर्व संचिताची प्रतिक्रिया आहे असं नाट्य उभं केलं. एकलव्याची गुरुभक्ती आणि त्याची त्याने मोजलेली किंमत या गोष्टी ठळकपणे मांडल्या. पण या पात्राचा संदर्भ पुढे कुठेच नाही.

दुर्गा भागवतांचं " व्यासपर्व" पुन्हा एकदा वाचलं. महाभारताचा वेगळा विचार मांडून त्याबद्दल विचार करायला भाग पडणारं लिखाण. प्रत्येक पात्राचं विश्लेषण एका निकषावर आधारित आहे. मुख्य विचारच असा आहे की व्यासांनी काव्य लिहिलं ते द्वापार युगाला अनुसरून. रामायणात जसं चांगला तो चांगला आणि वाईट तो वाईट असं ढोबळ वर्गीकरण केलं गेलं तसं महाभारतात नाही. प्रत्येक पात्रात सत्व-रज आणि तम गुणांचा गुंता आहे. त्यामुळे आजकालच्या भाषेत प्रत्येकाला grey shade आहे.