आपण नेहमी कुठल्या ना कुठल्या गोष्टींची वाट पाहत असतो. लहान बाळाला घरी येणाऱ्या आईची वाट, पत्नीला पतीची वाट, आई वडिलांना माहेरी येणाऱ्या मुलीची वाट, दुःखाला सुखाची वाट, application केली असताना interview call ची वाट ….वगैरे।वगैरे …

अमेरिकेला जायचं असं ठरल्यापासूनच एक उत्सुकता, anxity होती. तशी काही पहिलीच visit नाही पण माझ्यासाठी म्हणून झालेली पहिलीच. म्हणून जास्त मजा. दोन वेगवेगळे देश. वेगवेगळ्या श्रद्धा, वेगवेगळ्या प्रवृत्ती, वेगवेगळ्या जगण्याच्या पद्धती. सगळ्यात भावली ती माणसानी माणसाला दिलेली personal space.

आई कायम मनातच राहिली आहे. एक वेगळा कोपरा तिच्यासाठी reserved आहे. आयुष्याचे दोन भाग आहेत. आई असतानाचं पण न कळतं आयुष्य आणि एक नसतानाचं कळत्या वयातलं आयुष्य. आयुष्यातल्या प्रत्येक क्षणी आई नसल्याचं दुःख, कमतरता कायम जाणवत राहिली आहे.

अमेरिकेला जायचं असं ठरल्यापासूनच एक उत्सुकता, anxity होती. तशी काही पहिलीच visit नाही पण माझ्यासाठी म्हणून झालेली पहिलीच. म्हणून जास्त मजा. दोन वेगवेगळे देश. वेगवेगळ्या श्रद्धा, वेगवेगळ्या प्रवृत्ती, वेगवेगळ्या जगण्याच्या पद्धती. सगळ्यात भावली ती माणसानी माणसाला दिलेली personal space.

अजून एक क्लेशदायक बातमी मिळाली. साने बाईना देवाध्न्या झाली. मला त्यांनी ३ वर्ष शिकवलं. अगदी प्राथमिक शाळेत १ली ते ३री. फारच लहान होतो आम्ही.

चांगलं - वाईट हे आपलं मनच ठरवत असतं. कुठे आयुष्याची लय जास्त वाटते तर कुठे अतिशय संथ . कुठे अतिशय शिस्तबद्ध - आखलेलं आयुष्य तर कुठे पसरलेलं आयुष्य. " मला जमतंय " असं वाटता - वाटता " पार न पायो " अशी अवस्था .